Gecen yil danisman hocam, "Senden harika bir roman yazari olur" demisti. Ama bunu, durup dururken, oylesine aklina gelip soylemedi. Yazdigim, daha dogrusu yazmaya calistigim akademigimsi makaleyi degerlendirirken yapmisti bu yorumu. Tabii ki bunu "Ciddi, akademik yazamiyorsun" babinda almadim ben, o zamandan beridir millete "Hey! Biliyor musunuz, hocam bana ne dedi?" diye yuzumde sapsal bir mutluluk ifadesiyle anlatiyorum. Katiksiz Pollyanna'yim evet. 

Bu nereden cikti simdi? Kutuphanedeyim ve makale yazmaya calisiyorum, o kadar kaptirmisim ki kendimi yazmaya, bir yerde "But, hey, actually nothing happened!" tarzinda bir cumle kurdugumu fark ettim. Akademik makale bu hi, ciddi bir dil kullanacaksin, 50 tane kaynaktan alinti yapacaksin, benim o uzuun paragrafta kaynak maynak hak getire, sanirsin hikaye anlatiyorum.  

Biliyorum zaten, yanlis kariyer yolu sectim kendime. Kariyer deyince, kirmizi iki katli otobusleri kullanan kadin soforlere ne kadar ozendigimden bahsetmis miydim, cok havali bence! Her an okulu birakip otobus soforu olabilirim. 

Saka bir yana, cok sessiz bu kutuphane, ben de sıkıldım. Oyle iste. Disari cikip bir kosup gelsem mi acaba?