Evimizin temizlik nobeti sirasi bende oldugu icin elimde elektrikli supurge, bir o yana bir bu yana dolanirken kendim hakkinda derin dusuncelere dalmisken buldum kendimi.  

Bundan sonrasinda yazacaklarim kendimle ilgili fark ettigim bir konuya aittir, uzun olacagini tahmin ettigim mirildanmalarimi takip etmek istemezseniz, simdi, su an carpi isaretine basacaginiz andir. 

Bir kac yil once Bes Sevgi Dili adli bir kitap okumustum. Diyordu ki yazari, birbirini seven ciftlerin bile bazen karsisindakinin sevgisini hissedememesinin nedeni, her insanin farkli sevgi diline sahip olmasi. Kimi sevgisini sevgi sozcukleri ile ifade etmeyi tercih ederken, kimi hediye alma, kimi birlikte vakit gecirme, kimi karsisindaki icin bir seyler yapma, kimi de temasla bunu gerceklestiriyor. Sorun su ki, sevgi dili "hediye alma" olan, yani karsisindaki insana onu sevdigini ve umursadigini hediye alarak ifade eden bir insan, karsisindakinden de ayni bunu bekliyor. Karsisindaki insan onu sevse, cok sevse bile, sevgisini farkli bir dille, farzedelim onun icin bir seyler yaparak ifade etmeye calisiyorsa, karsisindaki bunu hissedemiyor bile. Hep bir bosluk oluyor, sevilmedigini hissediyor. Cozum diyordu yazar, karsinizdakinin sevgi dilini kesfedip, ona gercekten hissedebilecegi bir sekilde sevginizi ifade etmeye calismaniz. Yoksa kendinizce yaptiginiz obur seyler ona ulasmaz bile. 

Bu yorum benim cok hosuma gitmisti, hatta kendimce sevgi dilimi belirlemistim bile, su anda ne oldugunu buraya yazmayacagim. Ama kesinlikle sevgi sozcukleri degildi. Bu tip sozcukler bende gerilimden baska bir seye neden olmuyor. Beni sevdigini ya da ozledigini soyleyen birine yuzumde acayip bir gerilme/kasilma ifadesiyle "ihi, oyle mi?" gibi odunumsu cevaplar verebiliyorum bazen.  

Az once evi supurmek gibi tam da derin dusuncelere dalinabilecek bir eylemi gerceklestirirken fark ettim ki, benim sevgi dilim, ya da birine olan sevgimi ifade etme ve yine karsimdakinden sevgiyi hissedebilmek icin bekledigim tarz, "onun icin bir seyler yapma". Yazar bunu "Hizmet Eylemleri" diye adlandirmis. 

Rahatima fazla duskun oldugum icin, gercekten cok umursamadikca birini, onun icin bir sey yapmiyorum. Kolay kolay kimse beni rahat yerimden, o anda yapmakta ya da oyalanmakta oldugum seyden kaldirtip bir sey yaptiramaz, umursadigim ve deger verdigim biri olmadigi surece. Bu sebepten, uykumdan feda edip ev arkadasimi sabahki sinavina hazirlamaya calisma, ya da gece sicacik yatagimda yatarken diger biri ile markete kadar gitmeyi kabul etmem benim icin buyuk seyler. Gercekten umursadigim ve sevdigim insanlar icin yapabilecegim seyler, yoksa, bak kendi isine der gecerdim. Bir tanesinin bunu fark ettigine, yani onun icin bir seyler yapmamin onu sevdigimin gostergesi oldugunu fark ettigine eminim, digeri sanirim bu konuda benden farkli bir dil konusuyor.  

Ama sorun su ki, karsimdakinden de ayni ifadeleri bekliyorum. Bana alinan bir hediyeyi, ya da soylenen ozlem ve sevgi sozcuklerini fazla umursamam, calismaktan kendimi kaybetmis bir halde masa basinda otururken arkadasimin bana getirdigi kahveyi umursadigim kadar. Bazen gozlerim bile sulanabiliyor mutluluktan, o kadar. Hatta yazin basinda Turkiye'ye gidecegim sira, ev sahibem sormadigim halde beni havaalanina birakmayi teklif ettiginde sanirim ona sarilip aglamistim. Gecenin 4'unde sicak yatagindan kalkip, birini 1 saat mesafedeki havaalanina birakmak kolay is degil. Bir kere daha aglamistim, yerimden kalkmayi eziyet gorecek kadar hastaydim, oksurmekten cigerlerim acimisti, o anda ev arkadasim, baska bir tanesi, elinde balli zencefilli bir karisim ile cikip geldi yanimda. Sanirim cok zayif ve ihtiyac halinde oldugum bir anda yapmis oldugundan da olsa gerek, gozlerimden sapir sapir yaslar damlamisti o geldiginde. Gercekten umursandigimi hissetmistim. Her defasinda bu kadar duygusal karsiliklar vermiyorum tabii, bu iki ornek iyiliklerin gercekten ihtiyac halinde oldugum anlarda gelmis olmasindan dolayi bu kadar duygusal ve asiri. 

Bunun bir de su etkisi var, sevmedigim insanlardan kesinlikle iyilik kabul etmiyorum. Gecen yil vardi oyle biri hayatimda, benim icin yapmak istedigi her seyi geri ceviriyordum. Eve gelirken arayip "Bir ihtiyacin var mi?" diye sordugu zamanlarda bile, ona hayir deyip, sonra kendim hazirlanip markete gidebiliyordum. Kesinlikle mecbur olmasam hayatimda yer vermeyecegim bir insandi, benim icin iyilik yapmasina izin verip, ona borclu kalmak istemiyordum. Kendisi icin kilimi kipirdatmayacagim bir insandi. Bilmiyorum kendisi fark etti mi buyuk kucuk benim icin yapmaya calistigi her seyi bir bahane ile gecistirdigimi.  

Bunu buraya neden yazdim, bilmiyorum. Yazmak istedim. Belki ileride karsima kendisi ile evlenmeyi dusunebilecek kadar beni etkileyebilecek biri cikarsa, bu yaziyi gosterip "Sakin sevgi sozcukleri mirildanmaya ya da hediye almaya filan kalkma, yaparsan da fazla etkilemezler beni, ama basimin agridigi anda bana masaj yapmayi, ya da aksam sofrayi hazirlarken salatayi yapip tabaklari tasimayi, ya da ne bileyim, calisirken yorgun oldugumu fark edip kahve getirmeyi teklif edersen, dunyanin en mutlu kizi olabilirim" diyebilirim. Muhtemelen ben boyle dedikten sonra arkasina bakmadan kacip gidecek, ama ne yapayim, olay budur.

Ah, bu arada, yukarida bahsettigim kitabi mutlaka okuyun derim/